Rozmowa z Józefem Mastejem, prezesem romskiego Stowarzyszenia Romani Bacht z Wrocławia.

Panie Prezesie, czym zajmuje się Pana stowarzyszenie?
Józef Majstel: Staramy się zintegrować Romów z Polakami. Chcemy pokazać naszym ludziom, że świat, w którym żyją nie jest straszny i nie trzeba się zamykać we własnych domach. Próbujemy to osiągnąć przez edukacje dzieci, imprezy kulturalne i sport. Walczymy też o to, by Polacy uwierzyli, że my, Romowie, nie jesteśmy osobami, których trzeba się bać. Że jesteśmy ludźmi, z którymi można żyć.

Rozmowa z Iloną Mazur-Klejne, specjalistą pracy socjalnej wrocławskiego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr X, która na ul. Czajkowskiego zorganizowała punkt samopomocy dla Romów z grupy Lowarów. I tak jestem gadzi.

Kiedy po raz pierwszy zetknęła się pani z Romami?
Ilona Mazur-Klejne: Jeszcze za czasów panieństwa. Nie były to, tak jak teraz, kontakty służbowe, ale towarzyskie. Mój narzeczony znał Romów z rodziny królewskiej i odwiedziliśmy ich kilka razy. Kontakt się urwał, ale zostały wspomnienia i odrobina fascynacji.

Rozmowa z Dariuszem Tokarzem, pełnomocnikiem wojewody dolnośląskiego do spraw mniejszości narodowych i etnicznych.

Minęło pół roku Pana pracy w urzędzie. Jakie refleksje nachodzą Pana po tym czasie?
Dariusz Tokarz: Niewątpliwie jest to praca, która wykracza poza klasyczne relacje urzędnik-petent. Zdarza się, że trwa dłużej niż osiem godzin dziennie. Zwłaszcza gdy np. w weekend organizowany jest festiwal romski, na którym po prostu nie mogę nie być, albo trzeba wyjechać na spotkania w innych miastach. Z urzędem również kontaktują się Romowie w najróżniejszych sprawach. Jednego razu ktoś ma problemy mieszkaniowe, innym razem trzeba np. kupić książki romskiemu dziecku.

Rozmowa z Małgorzatą Różycką, byłym pełnomocnikiem wojewody dolnośląskiego ds. mniejszości narodowych i etnicznych aktualnie pracownikiem Biura Pełnomocnika Prezesa Rady Ministrów ds. Dialogu Miedzynarodowego.

Dlaczego powinniśmy pomagać Romom?
Małgorzata Różycka: Kiedyś myślałam, że wystarczy powołać się na prawa człowieka albo odwołać do dekalogu.Dziś już wiem, że większość ludzi przekonuje inny argument: pieniądze. To się po prostu opłaca. Jeśli część społeczeństwa żyje w zapaści, nie jest w stanie zarobić na swoje utrzymanie, to trzeba tej części dać. Dać z czyjejś kieszeni.