Na terenie Rzeczypospolitej Polskiej mieszka obecnie około 30.000 osób należących do romskiej mniejszości etnicznej. Osoby te znajdują się przeważnie w bardzo trudnej sytuacji społecznej i ekonomicznej, w sposób zasadniczy odbiegającej od współczesnych standardów cywilizacyjnych. Na problemy społeczności romskiej wielokrotnie zwracali uwagę: Rzecznik Praw Obywatelskich, posłowie na Sejm RP (szczególnie członkowie sejmowej Komisji Mniejszości Narodowych i Etnicznych), administracja rządowa i samorządowa, media, a także organizacje pozarządowe.

Głównym założeniem podczas powstawania witryny www.romowie.info było przybliżenie szerszej społeczności celów oraz założeń Rządowego Programu na Rzecz Społecznosci Romskiej.
Jednocześnie bardzo ważnym elementem, którego nie sposób pominąć jest kultura, tożsamość oraz tradycja romska opisywana
na stronie.
Działania ukazywane na naszej witrynie realizowane są przede wszystkim we Wrocławiu oraz na Dolnym Śląsku.

W związku z tym, że głównym celem Programu jest doprowadzenie do pełnego uczestnictwa Romów w życiu społeczeństwa obywatelskiego i zniwelowanie różnic dzielących tę grupę od reszty społeczeństwa, szczególnie istotnym jest doprowadzenie do wyrównania poziomów w takich dziedzinach jak: edukacja, zatrudnienie, zdrowie, higiena, warunki lokalowe, umiejętność funkcjonowania Romów w społeczeństwie obywatelskim.
Zamiarem Programu nie jest doraźna pomoc w trudnej sytuacji w jakiej znalazła się społeczność romska, ale wypracowanie takich wspólnych mechanizmów, które pozwoliłyby na osiągnięcie celów nakreślonych powyżej. Niezbędne przy tym jest, aby wesprzeć Romów w działaniach zmierzających do podtrzymania własnej tożsamości oraz odrębności kulturowej nie pomijając aspektów edukacji .
Brak wykształcenia, trudna sytuacja bytowa, rozluźniające się więzi społeczne sprawiają, że Romowie w coraz większym stopniu podlegają naciskowi współczesnej cywilizacji oraz jej negatywnym skutkom. Nie sposób nie zauważyć, że powierzchowna atrakcyjność kultury masowej oddziałuje także na kulturę i tradycję Romów. Stąd powszechna zgoda autorytetów oraz liderów społeczności romskiej, że podtrzymywanie pozytywnych elementów kultury romskiej może pomóc tej społeczności w znalezieniu swojego miejsca we współczesnej Polsce. Program ma zatem na celu przede wszystkim wyrównanie szans osób należących do społeczności romskiej oraz pomoc w podtrzymaniu tożsamości i kultury Romów.

Zasadniczym celem Programu jest doprowadzenie do pełnego uczestnictwa Romów w życiu społeczeństwa obywatelskiego i zniwelowanie różnic dzielących tę grupę od reszty społeczeństwa. Szczególnie istotne jest doprowadzenie do wyrównania poziomów w takich dziedzinach jak: edukacja, zatrudnienie, zdrowie, higiena, warunki lokalowe, umiejętność funkcjonowania Romów w społeczeństwie obywatelskim.

Realizacja Rządowego Programu na Rzecz Społeczności Romskiej

w Polsce przez Fundację Integracji Społecznej Prom


Fundacja Integracji Społecznej „Prom" (www.fundacjaprom.pl) jest organizacją pozarządową skupiającą osoby zainteresowane niesieniem świadomej i skutecznej pomocy. Nazwa Fundacji symbolizuje podstawowe jej zadania: „Prom” – łączy to, co odległe; przybliża to, co nieznane; jednoczy to, co odrzucone. Zrzeszamy wokół siebie pracowników oświaty, nauczycieli, animatorów kultury, terapeutów, studentów oraz wolontariuszy. Naszą misją jest edukacja, integracja oraz aktywizacja różnych środowisk, w tym grup dyskryminowanych, marginalizowanych i narażonych na wykluczenie społeczne. Beneficjentami naszych działań są dzieci i młodzież z rodzin wielodzietnych i dysfunkcyjnych, zagrożonych bezrobociem i patologiami, mniejszości narodowe oraz osoby niepełnosprawne, głównie z problemami psychicznymi. Staramy się przeciwstawiać wykluczeniu społecznemu stwarzając naszym podopiecznym możliwość edukacji i rozwoju, poszerzania horyzontów.

Rozmowa z Małgorzatą Różycką, byłym pełnomocnikiem wojewody dolnośląskiego ds. mniejszości narodowych i etnicznych aktualnie pracownikiem Biura Pełnomocnika Prezesa Rady Ministrów ds. Dialogu Miedzynarodowego.

Dlaczego powinniśmy pomagać Romom?
Małgorzata Różycka: Kiedyś myślałam, że wystarczy powołać się na prawa człowieka albo odwołać do dekalogu.Dziś już wiem, że większość ludzi przekonuje inny argument: pieniądze. To się po prostu opłaca. Jeśli część społeczeństwa żyje w zapaści, nie jest w stanie zarobić na swoje utrzymanie, to trzeba tej części dać. Dać z czyjejś kieszeni.

Rozmowa z Dariuszem Tokarzem, pełnomocnikiem wojewody dolnośląskiego do spraw mniejszości narodowych i etnicznych.

Minęło pół roku Pana pracy w urzędzie. Jakie refleksje nachodzą Pana po tym czasie?
Dariusz Tokarz: Niewątpliwie jest to praca, która wykracza poza klasyczne relacje urzędnik-petent. Zdarza się, że trwa dłużej niż osiem godzin dziennie. Zwłaszcza gdy np. w weekend organizowany jest festiwal romski, na którym po prostu nie mogę nie być, albo trzeba wyjechać na spotkania w innych miastach. Z urzędem również kontaktują się Romowie w najróżniejszych sprawach. Jednego razu ktoś ma problemy mieszkaniowe, innym razem trzeba np. kupić książki romskiemu dziecku.

Rozmowa z Iloną Mazur-Klejne, specjalistą pracy socjalnej wrocławskiego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr X, która na ul. Czajkowskiego zorganizowała punkt samopomocy dla Romów z grupy Lowarów. I tak jestem gadzi.

Kiedy po raz pierwszy zetknęła się pani z Romami?
Ilona Mazur-Klejne: Jeszcze za czasów panieństwa. Nie były to, tak jak teraz, kontakty służbowe, ale towarzyskie. Mój narzeczony znał Romów z rodziny królewskiej i odwiedziliśmy ich kilka razy. Kontakt się urwał, ale zostały wspomnienia i odrobina fascynacji.

Rozmowa z Józefem Mastejem, prezesem romskiego Stowarzyszenia Romani Bacht z Wrocławia.

Panie Prezesie, czym zajmuje się Pana stowarzyszenie?
Józef Majstel: Staramy się zintegrować Romów z Polakami. Chcemy pokazać naszym ludziom, że świat, w którym żyją nie jest straszny i nie trzeba się zamykać we własnych domach. Próbujemy to osiągnąć przez edukacje dzieci, imprezy kulturalne i sport. Walczymy też o to, by Polacy uwierzyli, że my, Romowie, nie jesteśmy osobami, których trzeba się bać. Że jesteśmy ludźmi, z którymi można żyć.